Category: รถใหม่

28 ตุลาคม 2550 6.00 น. "อดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้านั้นคงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่าคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้าคอย" (เพลง Season change โดย บอยด์ โกสิยพงศ์) บางครั้งการที่เราอดทนกับหลายสิ่งหลายอย่างที่ไม่เป็นใจนั้น แม้จะเหนื่อยหนักหนาแสนสาหัสเพียงใด แต่ผลของการรอคอยนั้น เชื่อเถอะว่า สวยงามเสมอ สิ่งที่ผมคาดว่าคงจะไม่ได้เห็นนั้น เช้านี้ ผมก็ได้เห็นในสิ่งที่อยากเห็นเสียที… แม้เราจะต้องตื่นกันตอน ตี5 และเตรียมตัวกันตอน 6 โมง ล้อต้อเริ่มหมุนตอน 7 โมงเช้า เพื่อจะเข้ากรุงโตเกียว ให้ทันเพียงพอที่จะมีเวลาช้อปปิ้ง 3 ชั่วโมง ก็ตาม โทรสัพท์วอล์กแมนของผม ที่อัดแน่นมาด้วยเพลงซึ่งเหมาะกับบรรยากาศ ในแบบที่ผมคาดคิดไว้แล้วตั้งแต่ตอนค้นหาข้อมูลของที่พัก เริ่มทำงาน… ภาพที่มองออกมาจากระเบียงกระจกห้องพัุกเปิดได้… มันช่างสวยงามอะไรเช่นนี้…. กวาดสายตาจากขวา มาทางซ้าย… ผมทนไมไ่หวต่อไปแล้วละครับ เมื่อแพ็คกระเป๋า ออกมาเรียบร้อยแล้ว ขนของออกมาจนครบ ผมก็ถลาร่อนออกมาท้าทายอากาศที่หนาวเย็นด้วยอุณหภูมิ 6 องศาเซลเซียส ออกมาเก็บความทรงจำเอาไว้สักหน่อย เพราะไม่รู้ว่าโอกาสที่จะมาเยือนอีกครั้งนั้น เราไม่รู้ว่าจะมีอีกไหม และถ้ามี เราก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเมื่อไหร่ จากหน้าต่างของห้องอาหาร ที่เราทานมื้อเย็นกันท่ามกลางความเกรี้ยวกราดแห่งสายฝนและพายุกระหน่ำ เช้านี้ […]

27 ตุลาคม 2007 ล้อหมุนกันแต่เช้า และต้องแพ็คกระเป๋าเก็บข้าวของกันแต่เช้า เพราะคราวนี้เราจะไปเที่ยวที่ Nikko อันเป็นแหล่งท่องเที่ยวสำคัญที่ถือว่าเป็นมรดกโลก เลยทีเดียว และผมก็ตื่นทัน แต่เก็บข้าวของไม่ค่อยจะทัน เลยลงมาเป็นคนสุดท้าย ปล่อยให้หลายๆสายตามองด้วยความรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เสียดายที่เราจะต้องจากเมือง Utsunomiya เมืองที่น่าอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เราเลี้ยวขวาออกจากโรงแรม ตรงมายังสะพานข้ามคลอง ซึ่งไม่อยากเรียกว่าเป็นคลองเท่าไหร่ เพราะกระแสน้ำที่ไหลมาค่อนข้างแรงเอาเรื่อง แล้วมาเลี้ยวขวา ที่สี่แยกเดิม ร้าน Save On ที่แวะกันเมื่อคืนก่อน ที่นี่ถือเป็นเมืองที่ค่อนข้างเจริญ ขนาดว่า ร้านแซนด์วิชขนาดเขื่องราคาแพงเอาเรื่อง อย่าง Subway ที่เรารู้จักกันดี ยังมาเปิดสาขาที่นี่… ขึ้นสะพานข้ามแยก… โรงเรียนสอนขับรถในญี่ปุ่น เขามีรูปแบบสนาม ที่แตกต่างจากเมืองไทย มากกกกกกกกกกก และแน่นอนว่า การจะสอบใบขับขี่ในบ้านเขานั้น ยากเย็นแสนเข็ญกว่าบ้านเรามิใช่เล่น คงไม่ต้องบอกนะครับว่า อย่างไร ภาพภาพเดียว บอกทุกอย่างไว้หมดแล้ว โดยที่ผมไม่ต้องเล่าอะไรเพิ่มเติม เราขึ้นทางด่วน Tohoku อันเป็นทางด่วนสายที่บ่ายหน้าขึ้นเหนือ และมาแวะพักที่จุดพักรถข้างทางกันเล็กน้อย จากใบไม้รอบข้าง ทำให้เราพอจะอุ่นใจได้ว่า ความสวยงามของนิกโก้ ที่รอเราอยู่นั้น มันจะออกมาประมาณไหน และถ้าผม เล็งกล้องดีๆ มือไม่สั้นกว่านี้สักหน่อย ฟิต / […]

25 ตุลาคม 2005 6.42 น. เมื่อคืนนี้ ลงไปเดินถ่ายรูปเล่นที่ สวนสาธารณะ ด้านหลังห้าง Aqua City ซึ่งจะมองเห็นสะพาน เรนโบว์ บริดจ์ อย่างชัดเจน สวนสาธารณะที่นั่น ก็ไม่ต่างอะไรกับบ้านเราเท่าไหร่ คือ มีคู่หนุ่มสาวมาเดินจูงมือคุยกัน เป็นเรื่องธรรมดา แต่เขาจะมีรถ Mitsubishi Minica คันเล็กๆ ไว้ขับคอยตรวจตรา วนรอบตลอดทั้งคืน เพื่อป้องกันพวกมิจฉาชีพ หรือพฤติกรรมไม่เหมาะสม มีบางกลุ่มตั้งก๊วน จิบเบียร์ ริมน้ำก็มี และเป็นผู้หญิงทั้ง 3 คนเลย แล้วก็ขึ้นมาใช้เวลาส่วนใหญ่บนห้องพัก มีความสุขอยู่กับกองแค็ตตาล็อกรถรุ่นเก่าๆ ที่ถลุงเงินซื้อไปอย่างเป็นบ้าเป็นหลังเมื่อวานเย็น ส่วนแค็ตตาล็อกรถรุ่นใหม่ๆ ก็แพ็คลงกล่อง DHL ส่งกลับบ้านไปก่อนตั้งแต่อยู่ในงานแล้ว ดังนั้น คราวนี้อยากจะเดินดูอะไรในงานวันนี้ อยากถ่ายรูปอะไร คงจะทำได้ถนัดขึ้น …. ใครสังเกตรูปข้างนี้ ก็คงพอจะเห็นว่า มีแค็ตตาล็อก Accord CA รุ่นปีราวๆ 1988 ภาคภาษาญี่ปุ่นอยู่ เล่มนี้ เป็นแค็ตาล็อกอีกเล่มหนึ่งที่ ผมเคยคิด อยากได้ อยากหามาตั้งแต่เด็กๆ และไม่นึกว่าจะได้มาเป็นเจ้าของในวันนี้ […]

(ต่อจากตอนที่ 1) ผมเดินกลับไปยัง Aqua City อีกครั้ง ไปรอที่หน้าร้าน HMV เพื่อจะพบกับพี่ตุ้ม ผู้ซึ่งพาผมกลับไปพบกับคณะของเราอีกครั้ง และพอทันทีที่ไปถึงร้านอาหารแนวปิ้งๆย่างๆ ซึ่งตั้งอยู่เป็นโซนเดียวกันในชั้น 4 ของ Aqua City แทบทุกคนในกลุ่มของเรา พากัน เฮลั่นร้าน รู้สึกอาย ขายขี้หน้าเป็นใช้ได้เลยครับ แหะๆ ไปหลงอยู่ตั้งครึ่งชั่วโมง แต่ก็ยังดีที่กลับมาทันได้ิชิมรสชาติของพ่อครัวที่นี่ ซึ่งฝีมืออร่อยใช้ได้เลย ส่วน ปลาหมึกที่โรยอยู่บนจานนี้ ก็ปลิวไสวไปมา เหมือนมีชีวิต บางทีก็ไม่กล้ากินเหมือนกัน 21.30 น. แล้ว ผมนัดกับน้องบอมบ์ เพื่อนคนไทยที่ญี่ปุ่น เอาไว้ว่าจะพบกันสักหน่อย หลังจากที่ไม่ได้พบกันมา 2 ปี เวลากระชั้นเข้ามา ผมนึกว่า น่าจะพอเดินทางไปหาได้ แค่เวลาครึ่งชั่วโมง… แต่พอเอาเข้าจริง มันไม่ได้ใช้เวลาสั้นขนาดนั้น… การเดินทาง จากโอไดบะ ไปยังชินจูกุ นั้น ทางที่สะดวก และเหมาะกับคนที่ไม่ค่อยจำทางมากที่สุดคือ ขึ้นรถไฟโมโนเรล สาย Yurikamome จากสถานี Daiba ไปลงที่สถานีต้นทาง Shimbashi เป็นเงิน 160 […]

23 ตุลาคม 2007 6.00 น. อาคารผู้โดยสาร ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ 2 ปีแล้วสินะ กับการไปเยือนญี่ปุ่นครั้งหลังสุด วันเวลา ช่างหมุนเวียนเปลี่ยนผันไปย่างว่องไวเหมือนอย่างจิตใจคนที่ผันแปร และวันนี้ ผมก็ได้รับโอกาสให้ไปร่วมเดินทางไปเยือนญี่ปุ่น เป็นครั้งที่ 3 ในรอบ 10 ปี คราวนี้ มีโอกาสร่วมคณะไปกับ กลุ่มสื่อมวลชนไทย และบริษัท ฮอนด้า ออโตโมบิลล์ (ประเทศไทย) จำกัด ผมออกอาการงงเล็กน้อย เมื่อลากกระเป๋าสัมภาระใบใหญ่ 1 ใบ ซึ่งมีกระเป๋าลากใบเล็ก แฝงตัวอยู่ในนั้น มาถึงจุดนัดพบกัน แล้วไม่พบเห็นสมาชิกคนใด ร่วมคณะทัวร์ จนเริ่มนึกเลยเถิดไปว่า เอ เรามาผิดวัน ผิดเวลานัดหรือเปล่า แต่หลังจากนั้นไม่นาน ชาวคณะ ต่างเริ่มทะยอยเดินทางมาพร้อมหน้าพร้อมตากันจนครบ ทำให้ใจชื้นขึ้นว่า วันนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างน่าจะเป็นไปด้วยดี แม้จะไม่ใช่ครั้งแรกที่ใช้บริการที่นี่ แต่มาวันนี้ สนามบินสุวรรณภูมิ ดูกว้างขวางใหญ่โต ทันสมัย และตกแต่งด้วยรูปแบบ โครงสร้างเหล็ก กับ ปูนเปลือย ซึ่งไม่แน่ใจว่า เป็นความตั้งใจของคนออกแบบ หรือเป็นความพยายามในการลดต้นทุน ของใครบางคนกันหรือเปล่า? หลังจากผ่านพิธีการตรวจคนออกเมือง […]

26 ตุลาคม 2007 6.30 น. Higashi Nihon Hotel Utsunomiya , Tochigi , Japan เช้าวันที่อากาศไม่สู้จะเป็นใจนักอย่างนี้ เมื่อมองออกมานอกหน้าต่างจากห้องพักบนชั้น 8 ของโรงแรม ฮิกาชิ นิฮอง ที่อุตสึโนะมิยะ (จากรูปข้างบน ทำให้ผมหวั่นไหวอยู่บ้าง และได้แต่ภาวนาว่า ขออย่าให้อากาศเลวร้ายลงนักเลย เพราะวันนี้ละ คือวันที่เรารอคอยมาตลอดในตารางทริปเยือนญี่ปุ่นกับฮอนด้า คราวนี้ เพราะว่าเราจะได้ไปขับรถยนต์รุ่นใหม่ๆของฮอนด้ากัน ไม่ว่าจะเป็น New Accord , Civic Type-R , FCX Concept , และอีกหลายๆรุ่นเลยทีเดียว เนื่องจากลงมาช้าไปพอสมควร รถใกล้จะออกแล้ว เลยมีเวลาตอดมื้อเช้าไปเพียงแค่นี้ รสชาติอาหารของโรงแรมนี้ถือว่า พอใช้ได้ คือ เกือบดีเยี่ยม ถ้าเทียบกับ มาตรฐานโรงแรมอื่นๆที่เจอมาในญี่ปุ่น และผมเพิ่งมาค้นพบเอาที่นี่ว่า แซลมอนย่าง กับไข่หวาน เนี่ย กินกับข้าวสวยร้อนๆ อร่อยที่สุด รวมทั้งของขึ้นชื่อของที่นี่อีกอย่างหนึ่ง ก็คือ "เกี้ยวซ่า่" อาหารโปรดอีกชนิดหนึ่ง ที่ผมชอบทานมาตั้งแต่เด็กๆ ในยุคสมัยที่ […]

————————————————– 24 ตุลาคม 2007 06.00 น. Le Meridian Hotel Odaiba Tokyo Japan ผมถูกปลุกด้วยเสียงของโทรศัพท์มือถือ Sony Ericsson ที่ผมพกมาอยู่ญี่ปุ่นด้วยเหตุที่ว่า ตั้งใจจะใช้เฉพาะฟังก์ชันเครื่องเล่นเพลง MP3 Walkman เท่านั้น ตามธรรมดาแล้ว ผมควรจะตื่นตอนที่พระอาทิตย์โผล่พ้นจากขอบฟ้าไปแล้วสัก 3 ชั่วโมง แต่ขืนทำแบบนั้น มีหวังจะโดนพี่ๆเพื่อนๆสื่อมวลชนไทย ผู้ร่วมคณะทัวร์ รวมทั้งพี่ๆจากทางฮอนด้า เขาปล่อยเกาะลอยแพ ให้นั่งรถแท็กซี่ ตามไปที่งาน โตเกียวมอเตอร์โชว์ ตามลำพังเป็นแน่ ผมก็เลยต้องยอมตื่นนอนแต่เช้าและปลุก พี่ร่วมห้อง ที่นอนขี้เซาได้ไม่แพ้กันเท่าไหร่ ให้ตื่นจากภวังค์ ทั้งที่แข่งกันกรนดังสนั่นลั่นห้องมาตลอดทั้งคืน (แถมด้วยเสียง อี๊ดอ๊าดๆ ที่ผมสงสัยนักหนาว่า มันคือเสียงอะไรกันแน่ จะเป็นเสียงสปริงของเตียงนอน ก็ไม่ใช่ เพราะเตียงก็ไม่ได้เคลื่อนตัวขย่มขึ้นลงนี่นา กว่าจะรู้แจ้งได้ ก็ปาเข้าไปคืนที่ 4 ของทริปนี้ว่า เป็นเสียงบดขยี้กัน ระหว่างซี่ฟัน ของพี่บัดดี้ผมคนนี้ คือ เป็นคนนอนไปขบเขี้ยวเคี้ยวฟันตัวเองไปด้วยนั่นเอง ดังลั่นชนิดชวนให้เสียวสันหลังได้ทุกครั้งเมื่อได้ยิน) บรรยากาศยามเช้าริมอ่าว Tokyo Bay นี่ก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบเหมือนกัน เราเตรียมตัวออกมาจากห้องพัก […]

นอกเหนือจาก 3 ค่ายหลักของงาน ทั้ง Toyota Honda และ Nissan ในตอนที่ 1 แล้ว เรายังมี ผู้ผลิตรถยนต์นั่ง จากญี่ปุ่น รออยู่อีก ทั้ง Mazda Mitsubishi Subaru Suzuki Daihatsu และ Mitsuoka รอพบกับผู้เข้าชมงานทุกคนอยู่ และแต่ละค่ายนั้น ก็พยายามขนทีเด็ดมาอวดโฉมกันไม่ให้น้อยหน้าเจ้าตลาดทั้ง 3 แต่อย่างใด ****** M A Z D A ***** พื้นที่ของบูธมาสด้าในปีนี้ ย้ายจากมุมอับด้านหลังสุดของ West hall มาอยู่ที่ East hall แถมยังได้ขนาดพื้นที่ใหญ่โตกว่าเดิม เล็กน้อย แต่รูปแบบการจัดบูธ ก็ยังดูน่ามึนงงสับสนไม่ต่างจากเดิมในปี 2005 เท่าไหร่ คงหวังจะให้มีกระแสลมพัดผ่านอย่างดี ตามแนวคิด Nagare เหมือนรถต้นแบบทั้ง 4 คันในบูธ และหวังให้ผู้คนเกิดความรู้สึกอยากจะ Zoom Zoom ไปกับเขาด้วย เอ..หรือจะเกี่ยวข้องกับฮวงจุ้ยบ้างไหม อันนี้ไม่อาจทราบได้ […]

เมื่อพูดถึงรถญี่ปุ่นกันไปจนครบหมดทุกบูธแล้ว ก็ได้เวลาที่เราจะมาชมรถจากชนชาติอื่นที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่น ทั้งเยอรมัน ฝรั่งเศส อิตาลี สหรัฐฯ และเกาหลี กันบ้าง ***** M e r c e d e s – B e n z / M A Y B A C H / S m a r t ***** บูธของ เมอร์เซเดส-เบนซ์ ปีนี้ มีขนาดใหญ่โตมโหฬาร ไม่แพ้เจ้าถิ่นรถญี่ปุ่นแต่อย่างใด อาจเพราะ พื้นที่ของบูธ สมาร์ท และมายบัค มีขนาดเล็กลง ก็คงจะมีส่วนอยู่บ้าง แต่ที่แน่ๆ งานนี้ ค่ายตราดาว ส่งกองทัพรถยนต์รุ่นใหม่ๆ มาเปิดตัว ทั้งขายจริงและโชว์ตัวกันในญี่ปุ่นอย่างเต็มอัตราศึก เริ่มจาก รถต้นแบบ F700 Concept ที่วางเครื่องยนต์ เทคโนโลยีใหม่ล่าสุด […]

"ถ้าเอารถเปิดประทุนมา แล้วเจอฝนตกนะ ฉันจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลย" นั่นคือประโยคเด็ดจากคุณแม่ผมเองครับ เกิดขึ้นในทันทีที่รู้ว่า ลูกชายสุดที่รัก จะมีเหตุให้ต้องทดลองขับ รถเปิดประทุนอย่าง มาสด้า MX-5 ใหม่ ที่มาพร้อมกับหลังคาแข็งพับได้ Retactable Hard Top หรือเรียกโดยย่อว่า RHT แล้วคุณแม่ผมก็ได้หัวเราะจริงๆครับ แต่ฟันยังคงอยู่ครบ 32 ซี่ แน่ละ ฝนเจ้ากรรมดันเทกระหน่ำลงมาแทบจะทุกวันที่ผมใช้ชีวิตอยู่กับเจ้ารถสีแดงไวน์คันนี้ ชนิดที่ว่า ล้างรถเสร็จยังไม่ทันจะถึง 2 ชั่วโมง พระพิรุนท่านก็นึกสนุกปล่อยสายฝนเทลงมา แต่แทนที่จะปล่อยลงมาเป็นพายุ เพื่อให้รถสะอาดเอี่ยมอ่องพอถูไถ แต่ใยท่านกลับปล่อยลงมา แค่ระดับหยดแหมะ พอให้พื้นถนนทื่เต็มไปด้วยฝุ่น เปียกแฉะพอเป็นพิธี จนทำให้ล้อรถที่เหยียบผ่านเข้าไป ดีดเอาฝุ่นธุลีเหล่านั้น ขึ้นมาแปะไว้บนตัวถังรถที่เพิ่งล้างเสร็จหมาดๆ แต่ใช่ว่า โชคของผมจะไม่มีเลยเสียทีเดียว เพราะโอกาสที่จะได้ใช้งานระบบเปิดประทุนนั้น ก็มีอยู่เรื่อยๆ โดยเฉพาะยามเย็น หลังจัดรายการวิทยุที่ AM1269 ช่วงบ่าย 3 – 5 โมงเย็น เสร็จ ขณะขับมานั่งทานกาแฟกันที่ย่านซอยอารีย์ อันเป็นถิ่นประจำของผมไปเสียแล้ว ในรอบเกือบสิบปีที่ผ่านมา สายตาผู้คนรอบข้างที่ได้พบเห็นรถคันนี้ ล้วนแล้วแต่มองพร้อมกับรอยยิ้ม คือถ้าไม่ยิ้มเพราะมองว่า รถสวยดีเนอะ ก็คงมองว่า ไอ้คนขับมันบ้าดีเนอะ… เชื่อเถอะว่า […]